Hoe doe ik het allemaal? Geen idee

Ik heb écht respect. Respect voor moeders met tweelingen, meerlingen en achter-elkaar-gekregenlingen. Ik behoor tot die laatste groep.

Gisteravond vroeg een vriendin van mij, die pasgeleden haar eerste kindje heeft gekregen en midden in een verbouwing zit, hoe ik dat toch altijd doe met een gezin, werk en alles daar tussenin. 

Mijn antwoord was:
“Dat vraag ik mezelf ook dagelijks af.”

Ik weet eigenlijk niet hoe ik het doe. Helaas kan ik daar geen instructieboekje over schrijven.

Ik doe het “gewoon”.

In de ochtend doet mijn hartslag soms denken alsof ik al aan het hardlopen ben. En eerlijk? Zo voelt het ook wel een beetje. Inclusief de nodige stappen die ik tussendoor maak.

Ik ben ook best snel geworden in dingen. Niet omdat ik zo efficiënt ben, maar omdat ik alles in de vijfde versnelling aan het doen ben… of eigenlijk móét doen.

Want hoe vroeg ik mijn wekker ook zet… deze jongens hebben daar complete maling aan.

Hoezo ben jij eerder opgestaan zodat we ruim op tijd op het schoolplein staan? Gaan we mooi niet doen mama, want:

• De één smeert per ongeluk tandpasta op z’n broek, dus die moet tussendoor nog even schoon.
• De ander besluit dat zijn klaargelegde Chromebook blijkbaar tóch nog even mee naar zolder moet om verstoppertje mee te spelen.
• Dan vindt de jongste ineens dat zijn lievelingsschoenen die ochtend niet meer bij zijn “grote jongens vibe” passen.
• Eentje denkt dat bodylotion ook prima als haarproduct gebruikt kan worden.
• En de middelste heeft besloten dat hij blijkbaar al op vakantie gaat en zijn hoedje alvast op z’n hoofd moet. Je begrijpt dat dit zorgde voor een discussie die langer duurde dan een vlucht naar Curaçao, inclusief de nodige tranen.

Voor de buitenwereld lijkt het soms alsof ik alles maar gewoon even doe.

Maar geloof me:
ook ik heb momenten waarop ik mezelf het liefst een uur langer op het toilet zou opsluiten, omdat dat soms de enige plek is waar niemand iets van me vraagt.

En toch probeer ik ergens tussen de broodtrommels, schoolruns en dagelijkse beslommeringen door ook nog gewoon Shelly te zijn.

De vrouw die niet alleen agenda’s, broodtrommels en gymtassen wil bijhouden, maar ook nog steeds haar eigen doelen probeert af te vinken.

En eerlijk?
Ik vind het stiekem juist ook heel leuk dat ze zo dicht op elkaar zitten.

Alleen mijn overgangslichaam denkt daar soms duidelijk anders over.

Ik tik dit met een zucht en een brede glimlach tegelijk. Het is namelijk de eerste dag na de meivakantie.

Waarom die tegenwoordig ook twee weken moet duren, blijft trouwens ook zo’n Tweede Kamer vraag.

Maar hoe ik het doe?

Zo dus.