Mijn hoofd is in de war want ook al denk ik nog steeds dat ik 27 ben, halen de kuren van mijn lichaam me snel uit die waan.
Wat is het soms toch heftig om vrouw te zijn.
Van pijnlijke tepels toen je borsten begonnen te groeien, je eerste menstruatie waarbij je je kapot schrok toen je in je onderbroek keek, zwangerschappen waarbij je het gevoel had dat je in een never ending draaimolen zat omdat je zo misselijk was, je vagina die haar poorten moest openen voor het hoofd van je kind (ook zo’n gezellig moment) en wanneer je denkt dat je alles ondertussen wel gehad hebt…
…klopt meneer Menopauze ook nog aan je deur.
Tenminste, ik denk dat hij het is.
Want mijn lijf doet al maanden alsof het zelfstandig beslissingen neemt zonder met mij te overleggen.
Hoewel het woord pauze erin zit, geeft menopauze je lichaam verrassend weinig rust.
Want natuurlijk kon het niet gewoon van pats, boem, klaar zijn.
Nee.
Eerst krijg je perimenopauze, daarna menopauze en waarschijnlijk nog wat tussenstations waar niemand je ooit iets over verteld heeft.
Niemand heeft mij hierop voorbereid.
Niet mijn moeder.
Niet mijn oma.
Niet één van mijn vele tantes.
Radiostilte over een onderwerp waar uiteindelijk bijna iedere vrouw mee te maken krijgt.
En eerlijk?
Dat vind ik eigenlijk best bijzonder.
Want wanneer je lichaam ineens:
- hartkloppingen krijgt
- je wakker maakt alsof je onder water hebt geslapen
- je botten laat kraken wanneer je opstaat
- én je vagina ondertussen droger wordt terwijl je gedachten dat absoluut niet zijn wanneer je man in zijn boxer langsloopt…
…dan denk je dus al snel dat je ernstig ziek bent.
Of gewoon compleet doordraait.
Ik heb hierdoor vaker bij de huisarts gezeten dan mij lief is.
Na weer een nieuw kwaaltje waarvoor eerst onderzoeken nodig waren, bleek er gelukkig niets ernstigs aan de hand.
Maar omdat artsen het soms zelf ook niet goed weten, beland je uiteindelijk toch weer bij:
“Misschien is het stress mevrouw.”
Kijk…
Ik ken stress.
Ik heb kinderen.
Maar dit voelde anders.
En wat het anders maakt, is dat je niet meteen weet dat je in de perimenopauze zit.
Het komt echt als een onuitgenodigde gast aan je deur kloppen.
Sterker nog: vermomd als iets ernstigs.
Want daar denk je aan wanneer je voor de zoveelste keer wakker schrikt van hartkloppingen of duizelig wordt terwijl je gewoon rustig op de bank zit.
Op een gegeven moment dacht ik midden in de nacht:
“…hé wacht eens even. Is dit niet gewoon de overgang?”
Al voelt er niks gewoons aan de overgang, is het toch fijn om te ontdekken dat je klachten een naam hebben.
Het was een periode waarin vrijwel alle bekende én onbekende symptomen in mijn lichaam de polonaise aan het dansen waren.
Eentje voor eentje sloten ze zich aan.
Om vervolgens om de beurt een rondje door mijn lijf te maken.
Mijn hoofd geeft mij nog steeds het signaal dat ik 27 ben.
Volgens mijn lichaam ben ik inmiddels officieel Sara.
En de buitenwereld zegt nog altijd:
“Meid, black don’t crack.”
Nou…
Deze meid voelt zich momenteel behoorlijk gecracked!