Ik ben Shelly en ik ben The Summer I Turned Pretty-verslaafd.
Nee, dat is geen nieuwe pil… maar het gevoel? Woooow, dat is pretty verslavend.
Het begon op Curaçao, toen mijn dochter deze serie aan het kijken was. Ik ging ernaast zitten, ondertussen scrollend op mijn telefoon. Langzaamaan werden mijn ogen toch naar het scherm getrokken, want hé, twee broers die strijden om een Belly? Eerst dacht ik: “Oké, ik kijk gewoon wat deze meid eigenlijk aan het kijken is.” Twee afleveringen later zat ik er volledig in.
“Mama, er staat weer een nieuwe aflevering hè?”
Ik was om…
Terug in Nederland besloot ik de serie maar vanaf seizoen 1 te gaan kijken. Wie mij kent, weet dat ik en series eigenlijk niet echt matchen. Ik kijk ze als films die nooit eindigen …je kent het wel, binge-watching noemen ze dat tegenwoordig. Ik wil gewoon het begin én het einde weten. Super frustrerend wanneer je dan een hele week moet wachten tot woensdag voor de volgende aflevering. Alles in mijn agenda werd ineens ‘voor of na woensdag’ ingedeeld.
Maar terug naar de serie: ik kan toch niet de enige 40-plus-plusser zijn die hier helemaal voor gaat? Laat me jullie handen zien hoor.
Vandaag vroeg ik mezelf af: waarom kan ik er geen genoeg van krijgen? En toen viel het kwartje. Het bracht me even terug in die waan dat ik net zo jong ben als de acteurs. Oké, ik ben geen Belly… maar ik heb er wél één! Die vlinders in mijn buik van die ene jeugdige zomer kwamen gewoon weer terug.
Zo blij dat er nog een The Summer I Turned Pretty Movie aankomt… Prime Video, I can’t wait! Want deze serie heeft deze lady gewoon pretty excited gemaakt!