Ik ga Facebook verlaten.
Niet echt.
Of nou ja… niet helemaal.
Een beetje.
(Dramatisch hè?)
“Waar ga je dan naartoe?”
Nou… ik ga één van mijn dromen waarmaken.
Als kind schreef ik graag in mijn dagboek:
“Lieve dagboek, vandaag wilde ik mijn moeder achter het behang plakken.”
Gelukkig heb ik dat nooit echt gedaan.
Ze is namelijk één van mijn grootste fans.
Dankzij haar motivatie heb ik, voor een vrouw met een berg kindjes, toch best wat mooie dingen bereikt.
Blijkbaar kun je niet alles alleen.
En heb je je moeder toch echt nodig.
Zelfs als je haar vroeger achter het behang wilde plakken.
Maar eerlijk is eerlijk…
naast mijn moeder heb ik nog een hele groep cheerleaders die ik nog nooit heb ontmoet.
Vreemden die mijn verhalen lezen.
Een like hier.
Een reactie daar.
“Wanneer ga je een boek schrijven?”
“Je moet écht gaan bloggen.”
Ergens geloof ik dat het kleine meisje op de foto dit altijd al wilde.
Verhalen verzinnen.
Schrijven.
Mensen laten lachen.
Waarschijnlijk had ze alleen niet verwacht dat ze dat ooit zou doen
tussen overvolle wasmanden, opvliegers (sja, de overgang) en een huis vol kinderen.
Maar kijk haar nou toch.
Ze doet het gewoon.
Alleen eerlijk?
Het moment om het waar te maken, was er al veel langer.
Mijn website was eigenlijk al een tijd geleden af.
Maar ik bleef wachten tot alles perfect voelde.
Sommige foto’s zijn te groot. Ik probeerde ze kleiner te maken, maar dan snijdt de website ze af op precies de plekken waarvan het zonde is.
Dus bleef ik wachten…
tot alles tot in de puntjes geregeld was. Maar dat moment kwam er niet.
Tot ik besefte:
het leven voelt ook nooit perfect.
Waarom zou mijn website dat dan wel moeten zijn?
Mijn website is precies zoals ik ben.
Niet perfect.
Wel echt.
En misschien moest ik het gewoon doen.
Ik heb geluisterd: naar jullie en naar het meisje met een grote droom.
En precies daarom is hij nu online.
Vanaf vandaag mag ik jullie verwelkomen op mijn website:
shellybitorina.nl
Sommige verhalen kennen jullie misschien al van Facebook of Instagram…
maar vanaf nu krijgen ze hier een eigen plek.
Tussen nieuwe verhalen, oude herinneringen en alles wat daar nog tussendoor ontstaat.
Hier lees je alles wat mijn brein weet om te toveren tot een verhaal.
Van hoe ik in hemelsnaam overeind blijf op een aardbol die maar blijft ronddraaien…
Tot hoe ik moeder ben, droom, twijfel en toch gewoon begin.
Ik verlaat Facebook dus niet helemaal.
Maar mijn verhalen krijgen hier een eigen plek.
Lees je mee? 💛