Geen verwachtingen, geen grenzen?

Het is een veelgehoord advies wanneer mensen je teleurstellen. Ik heb me altijd afgevraagd of we dit advies gewoon copy-pasten omdat iemand anders het ooit heeft gezegd, of dat we het echt zo bedoelen. Want eerlijk gezegd, het klinkt makkelijk, maar hoe doe je dat precies?

Ik kan me niet voorstellen dat we door het leven gaan zonder ergens verwachtingen van te hebben.

 

Voor mij staan verwachtingen gelijk aan het stellen van grenzen: wat je graag wilt, maar ook wat je niet wilt. Het helpt om te weten waar je voor staat en waar je niet overheen wilt gaan. Verwachtingen geven ons houvast en ja, misschien maken ze ons soms kwetsbaar, maar ze helpen ons ook om onszelf te beschermen en de juiste mensen om ons heen te verzamelen. Verwachtingen zijn niet alleen gedragingen die je hoopt van anderen, maar ook de diepere behoeften die je als mens hebt.

 

Tuurlijk, het is makkelijk om te zeggen dat je geen verwachtingen moet hebben, maar hoe realistisch is dat eigenlijk? Verwachtingen zorgen er vaak voor dat we weten waar we aan toe zijn, zelfs als het soms betekent dat we onze teleurstellingen moeten leren verwerken.

 

Wat denk jij? Kun je echt zonder verwachtingen door het leven gaan, of zijn die verwachtingen juist wat het leven interessant maakt?