Het is foute boel

Onlangs had ik weer een baarmoederonderzoek. Zo’n onderzoek waarvoor je vanaf je 30ste regelmatig een uitnodiging ontvangt.

Ik schrijf hierover omdat ik vrouwen echt op het hart wil drukken om die uitnodiging niet te negeren.

Iets wat ik zelf jarenlang wél deed.

Omdat ik dacht:
het zit wel goed.
Ik voel me goed.
Ik word beschermd.

Ik geloofde altijd heel sterk in de kracht van je gedachten. Dat je lichaam handelt naar wat jij denkt en voelt.

Nou… deze meid heeft dat verkeerd ingeschat.

Op mijn 30ste negeerde ik de eerste oproep. Ik was jong en voelde me goed.

Op mijn 35ste deed ik precies hetzelfde. De brief verdween ergens op een stapel en ik ging weer verder met het leven.

Tot ik die droom kreeg.

Omdat ik van jongs af aan best vaak voorspellende dromen heb gehad, nam ik deze serieus.

In die droom zag ik dat ik een uitslag kreeg die niet goed was.

Ik pakte de uitnodiging erbij en maakte een afspraak voor een uitstrijkje.

Een paar dagen later werd ik gebeld met de vraag of ik naar de huisarts kon komen.

“Het is foute boel.”

Vier woorden.

Meer had ik niet nodig om compleet te bevriezen.

Mijn wereld stortte in en mijn hele leven flitste voorbij.

Want foute boel?
Wat bedoel je met foute boel?

Diezelfde dag belandde ik in een sneltrein van afspraken, pijnlijke onderzoeken en controles.

De geur van desinfectie.
Koude onderzoekskamers.
Dat ongemakkelijke wachten in zo’n papieren ziekenhuisjasje terwijl je hoofd alle rampscenario’s alvast afspeelt.

Uiteindelijk volgde een operatie om de slechte cellen te verwijderen.

Daarna werd ik jarenlang goed gecontroleerd en moest ik regelmatig terugkomen voor controles en nieuwe uitstrijkjes.

Gelukkig was de operatie geslaagd.

Geen slechte cel meer te bekennen.

Mijn droom had me gered en uiteindelijk mocht ik weer terug naar het ‘normale schema’ van de standaard uitnodigingen.

Laatst was het weer zover.

Om eerlijk te zijn zag ik er enorm tegenop.

Ik durfde eigenlijk niet.

Maar ik ging.

Daar lag ik dan.

De huisarts was een nieuwe medewerker aan het inwerken.

Natuurlijk.

Ik hou er al niet van om mijn hele doos uit te stallen bij één persoon, laat staan bij twee.

En vandaag mocht ik blijkbaar ook nog oefenmateriaal zijn voor de nieuwe medewerker.

De huisarts wachtte ondertussen geduldig tot ik al mijn moed bij elkaar had verzameld.

Ik weet nog steeds niet wie die eendenbekjes heeft bedacht, maar comfort stond duidelijk niet bovenaan de prioriteitenlijst.

En dan die naam.

Een eend?

Hoe kom je daar überhaupt op?

Zat iemand ooit eendjes te voeren en dacht:

“Hé… die snavel zou perfect zijn om de poenie van een vrouw open te houden zodat we goed zicht hebben op wat daarbinnen gebeurt.”

En iedereen in die vergaderruimte:

“Ja Henk. Geniaal idee.”

“Gaat het? Laat maar weten wanneer je er klaar voor bent,” zei de huisarts vriendelijk.

Je zou denken:
meid, stel je niet zo aan.

Je hebt een berg kinderen eruit gepoept dus dit zou je toch moeten kunnen.

Binnen een paar lange minuten was het gelukkig alweer klaar en mocht ik naar huis.

Een paar dagen later verscheen de uitslag.

“U heeft onlangs een baarmoederonderzoek gehad en we hebben geen HPV-virus gevonden.”

Ik kan je niet uitleggen hoe opgelucht ik was.

Maar alle gekkigheid op een stokje…

Doe alsjeblieft dat onderzoek.

Niet zoals ik jarenlang denken:
“het zal wel goed zitten.”

Want soms voel je je gezond terwijl je lichaam stiekem iets anders probeert te vertellen.

En geloof me:
die paar ongemakkelijke minuten met Alfred Jodocus Kwak zijn het uiteindelijk gewoon waard.

Dus als die envelop ergens nog op een stapel ligt…

Plan die afspraak vandaag nog even in.

Echt.