Heitje voor karweitje

door Shelly
Beige afbeelding met de tekst: “Ik spaar voor een Lamborghini, mevrouw”.

“Heeft u een heitje voor een karweitje?”

Een wat?

Daar stond hij dan. Een jongetje dat me even deed denken aan Ciske de Rat. En nee, deze jongen leek niet op een rat. Maar hij had wel iets van Ciske. Het lef. Die ik-ga-dit-wel-zelluf-fixen-mentaliteit. Alsof hij toen al had besloten: krijg toch allemaal de kolere, ik red mezelluf wel.

Ik, als Curaçaose dame, kende dat hele heitje voor een karweitje niet. Ondanks dat ik een groot deel van mijn jeugd in Soest heb doorgebracht en mijn toenmalige beste vriendin Sílvia mij aardig had bijgespijkerd in zowel de Nederlandse taal als cultuur. Volgens mij had er bij ons thuis ook nooit iemand voor zoiets aangebeld.

Of nou ja…Misschien hebben ze dat wel gedaan en troffen ze mijn nog veel Curaçaosere moeder aan.

“Wie is Heitje, yu?! Er woont hier geen Heitje.”

“Nee mevrouw, heeft u een heitje voor een karweitje?”

“De karwei is niet hier, mucha! En nu niet nog een keer bellen!”

Ik denk dat het ongeveer zo zal zijn gegaan. Wij kenden het dus niet.

Best jammer eigenlijk, want dat had me een krantenwijkje hier en daar kunnen besparen. Ik had dan gewoon ergens kunnen aanbellen. Beetje onkruid trekken, stoepje vegen, auto wassen en hoppa: meteen een paar gulden in mijn zak. In plaats daarvan liep ik met weer en wind hele woonwijken af met zo’n loodzware tas vol kranten. Die ik het liefst bij iemand in de achtertuin had gepleurd.

Robin heette deze kleine Ciske. En hij had duidelijk wél op tijd gehoord hoe het werkte. Hij was vastberaden om een paar heitjes te verdienen; zo vastberaden dat ik hem op een gegeven moment wel drie keer per week aan de deur zag staan. Tot ik besloot hem dan maar het klusje te geven dat ik mijn man inmiddels al meerdere keren had gevraagd te doen. Robin trok het onkruid eruit en mijn stoep zag er weer representabel uit.

Hoe vaker Robin voor mijn deur stond, hoe meer bewondering ik voor dat jochie kreeg. Hij bleef maar gaan. Deuren langs, klusjes zoeken, geld verdienen. Hij wist het niet, maar ik keek naar hem en dacht: Wauw. Met deze mentaliteit verkoopt die jongen straks nog de maan. En ergens inspireerde deze jongen mij.

De jaren verstreken en ik zag Robin niet meer aan mijn deur. Pas jaren later hoorde ik dat hij zijn eigen eettent had. Ik weet nog dat ik dacht: zie je wel.

En toen werd er onlangs weer op mijn deur geklopt. Ik deed open en daar stond hij. Nou ja, niet Robin, maar een soort Robin 2.0.

“Heeft u wat lege flesjes en blikjes voor mij?”

Ik pakte wat lege flesjes en gaf ze aan hem. De dagen daarna stond hij nog een paar keer voor mijn deur, tot ik hem op een dag eens vroeg waar hij eigenlijk voor spaarde.

“Een Lamborghini, mevrouw.”

Een Lamborghini?

“Ja. En ik heb al €1000 gespaard.”

Duizend euro?!

Ik keek naar de lege flesjes in zijn handen. Oké… misschien moet ik die dingen voortaan toch maar zelf gaan inleveren.

Nadat ik de deur dichtdeed, bleef die Lamborghini nog lang in mijn hoofd hangen. Want natuurlijk dacht ik als volwassen vrouw meteen: jongen, weet je wel wat zo’n ding kost?

Mijn gedachten gingen automatisch weer terug naar Robin. Aan die jongen die ooit voor een heitje bij mij voor de deur stond en jaren later zijn eigen eettent had.

Had Robin toen al gedroomd van een eigen eettent? Geen idee. En of dit nieuwe jochie ooit echt in die Lamborghini rijdt, of over twintig jaar fluitend in een Opel Corsa stapt? Ook geen idee.

Maar dat maakt eigenlijk niet uit. Hij had inmiddels al €1000 gespaard. Omdat hij gewoon was begonnen.

En daar stond ik dan.

Een volwassen vrouw met genoeg dromen, plannen en ideeën die door alle drukte en gebrek aan energie even geparkeerd moesten worden.

Ai.

Blijkbaar had motivatie niet één, maar twee keer bij mij aangebeld.

Eerst voor een heitje, jaren later voor een paar lege flessen.

Twee jochies die me, zonder het zelf te weten, precies hetzelfde lieten zien: soms moet je opnieuw je stoute schoenen aantrekken en gewoon beginnen.

Al is het met dat kleine beetje energie dat je nog hebt.

Waar je uiteindelijk uitkomt? Geen idee.

Misschien bij je eigen eettent.

Misschien bij een Lamborghini.

Maar daar kom je maar op één manier achter.

Laat een reactie achter