23
Vandaag kwam ik erachter dat er een internationale Wereldstotterdag bestaat: 22 oktober. Helemaal nooit geweten!
Ik stotterde vroeger. Tegenwoordig ben ik ex stotteraar, behalve als ik boos of verdrietig ben. Dan ben ik stotteraar op oproepbasis. Maar vroeger? Vroeger was ik een echte expert op het gebied van stotteren. Ik kwam gewoon niet uit mijn woorden.
Ik weet niet of het bestaat, maar ik was een soort letterstotteraar. Vooral bij woorden die begonnen met een k, t, d of r stokte ik. Om ze er toch uit te krijgen, moest ik ze letterlijk uit mijn strot stampen.
In groep 6 zat ik bij Sylvia in de klas, mijn beste vriendinnetje. Wij zaten altijd naast elkaar, uiteraard. Dankzij Sylvia leerde ik onder andere het verschil tussen die, dit en dat. Want eerlijk is eerlijk: ik snapte er geen hol van! Waarom is Nederlands zo ingewikkeld? Op Curaçao, waar ik vandaan kom, doen we het simpel: je schrijft zoals je het zegt en onze grammatica is lekker kindvriendelijk.
Maar goed, terug naar Sylvia. Wanneer ik “dat boom” zei, verbeterde zij me direct: “Die boom.” En toen ik eindelijk dacht dat ik het doorhad en trots “die boompje” zei, zuchtte ze diep: “Dát, Shelly. Dát.” Sylvia was duidelijk een geboren taaldeskundige.
In de klas werd soms je naam genoemd om voor te lezen. Voor mij was dat het ergste moment van de dag. Ik probeerde mezelf onzichtbaar te maken, wat nogal moeilijk is als je het enige bruine meisje bent met een kroes kuifje en in Soest woont. Uitdagend om in een dorp onopvallend te blijven. Needless to say: mijn kuif stond uit zichzelf diagonaal, net als een divi divi boom. Geen haarspray nodig!
“Shelly, wil jij verder lezen?”
Shit. Onzichtbaar blijven was dus mislukt. Stomme kuif. Met zweet onder mijn oksels begon ik dapper te lezen. Kom op Shelly, dit kun jij, pepte ik mezelf op. Maar natuurlijk kreeg ik zinnen met woorden die begonnen met een k, t, d of r. Het eerste woord: kat.
De klas luisterde gespannen terwijl ik stilviel. Want ja, hoe red ik mezelf van deze kat? De seconden duurden een eeuwigheid. Stampen kon niet, dus drukte ik mijn voet hard tegen de grond. Toen riep Sylvia ineens: “KAT!” keihard door de klas. Ik schrok me rot, maar tegelijkertijd voelde ik opluchting. Eén obstakel overwonnen dankzij mijn redder in nood. Nu de rest van de tekst nog.
Helemaal weg is het stotteren nooit gegaan. Als ik overstuur of boos ben, komt het soms terug. Dan ben ik geen letterstotteraar meer, maar stotter ik het hele alfabet door elkaar. Wat mij enorm heeft geholpen was stottertherapie. Je kunt daarvoor via je huisarts een verwijzing krijgen, maar ik had geluk. Ik zag ooit een sessie op tv.
Ik keek aandachtig en begreep dat het veel te maken had met ademhaling. Ik deed de oefeningen mee, oefende elke dag en langzaam maar zeker lukte het me om rustiger te spreken. Een echte selfmade niet-stotteraar.
Dus ja… op Wereldstotterdag zal ik voortaan met een glimlach terugdenken aan dat meisje dat zich stotterend en stampvoetend een weg door het leven baande. Van vlechtjes tot eigenwijze kuif. Ze stotterde, bloosde en ging toch door.
Stotteren is geen zwakte. Jouw stem is het waard om gehoord te worden, zelfs als hij soms hapert, hikt of struikelt.
Heb jij iets groots of kleins waar je je vroeger voor schaamde, maar waar je nu juist kracht uit haalt?
⸻
Ik schrijf hier vaker over hoe mens te zijn, moederschap (ook zo’n avontuur), dromen najagen en het echte leven daartussenin.
Voel je welkom om me te volgen, dan lopen we dit pad samen. Soms met uitgelopen mascara, soms met een lach.
