Deze week las ik de gedichtenbundel van een vriendin van mij: Fatiha Najid.
En eerlijk?
Ik wist van tevoren al dat deze bundel me zou raken.
Niet alleen vanwege haar woorden, maar omdat ik een deel van haar verhaal van dichtbij heb meegemaakt.
Ik heb de vrouw achter de gedichten zien groeien.
Zien vallen.
Zien zoeken.
Maar vooral: zien terugkomen bij zichzelf.
Dat voel je in alles wat ze schrijft.
Haar woorden zijn zacht en krachtig tegelijk.
Alsof iemand je even recht aankijkt en zegt:
“Ik begrijp je.”
Sommige gedichten bleven echt hangen.
Zoals Leven.
Een gedicht dat niet voor niets genomineerd werd.
Maar ook kleine, simpele zinnen die onverwacht hard binnenkomen.
“het oog wil ook wat behalve dat van mij”
Of:
“soms nemen ze het verdriet met zich mee”
Geen moeilijke woorden.
Geen overbodige poespas.
Gewoon eerlijk.
En misschien is dat juist waarom het raakt.
Wat ik mooi vind aan deze bundel, is dat je voelt dat pijn hier niet alleen pijn bleef.
Ze heeft het omgezet in kunst.
In kracht.
In iets dat anderen weer kan raken of troosten.
En dat maakt me trots.
Niet alleen op de schrijver die ze geworden is, maar vooral op de vrouw daarachter.
Een vrouw met oog voor schoonheid, gevoel en alles wat vaak onuitgesproken blijft.
En mocht je net als ik van woorden houden die je soms even stil krijgen…
Dan kun je haar bundel hier vinden.