Ik ben er weer!

Mijn kinderen waren op vakantie en ik was mee.

Ja echt. Zo voelde het.

Vakantie met kinderen. Ieder jaar weer een andere ervaring.

Acht weken lang stond ik volledig in hun dienst. Ieder jaar denk ik dat we samen op vakantie gaan, maar dat is een illusie. Zíj gaan op vakantie. Ik ga mee als personeel. Het voelde alsof ik op stage was in een kinderkamp.

Een goed boek tussendoor lezen past gewoon niet in het schema van deze mensjes. Nee, op het strand zijn we de lifeguard, in het restaurant de bediende en thuis de housekeeper. Je hoort me nog net niet op hun deur kloppen: “Housekeeping!”

Maar ze hebben zich vermaakt hoor! Het mama-entertainmentteam, bestaande uit ik, mezelf en ik, stond acht weken lang voor ze klaar.

Waar ze geweest zijn?

Waar ik vroeger genoegen moest nemen met Schiermonnikoog, vlogen zij naar Curaçao.

We zagen zon, zee en Kooyman.

Want hé, iemand moet tijdens de vakantie ook gewoon klusjes doen. We hebben namelijk een huis op Curaçao. Een vakantiehuis. Klinkt heerlijk, hè? Dat dacht ik ook.

Totdat je erachter komt dat een huis op Curaçao, net als ieder ander huis, niet alleen maar mooi staat te wezen tot jij weer eens komt opdagen.

Dus terwijl mijn kinderen zich verheugden op zwemmen, strand en ijsjes, stond ik regelmatig tussen de schroeven, verfpotten en stukken hout bij Kooyman alsof dát de toeristische trekpleister van Curaçao was.

“Mama, waar gaan we vandaag naartoe?”

Kooyman.

“En daarna?”

Als jullie je gedragen: Building Depot.

Gelukkig hebben ze ook daadwerkelijk iets van Curaçao gezien, want ik was per slot van rekening met hen mee op vakantie.

We gingen naar het strand, zwommen tot hun vingers eruitzagen als rozijnen, aten alle bolo’s (taarten) die we konden bedenken, lieten ons hoofd als dienblad gebruiken voor het voer van de struisvogels en ergens tussendoor haalden de jongens ook nog hun B-diploma. Gewoon in de tropen.

Acht weken Curaçao leverde genoeg verhalen op om jullie straks zelf een ticket te laten boeken.

Ze hebben genoten.

En als ik heel eerlijk ben, ik ook.

Want hoe vermoeiend het soms ook is om acht weken lang lifeguard, taxichauffeur, kok, schoonmaker, activiteitenbegeleider en wandelende pinautomaat te zijn: ik weet ook dat er een dag komt waarop niemand meer ’s ochtends naast mijn bed staat met de vraag:

“Mama, wat gaan we vandaag doen?”

En waarschijnlijk mis ik het dan.

Waarschijnlijk.

Maar na acht weken op vakantie te zijn geweest met mijn kinderen, ben ik eigenlijk wel toe aan vakantie.

Dus heeft iemand toevallig een leuke vakantiebestemming?

Voor mij.

Alleen.