Nee, ik ben niet in 1991 beland en ben niet luid de hit van Linda de Mol aan het zingen.
Dit is hoe ik tegenwoordig in de supermarkt sta en diep moet graven om te bedenken wat ik hier ook alweer kwam doen.
Brood?
Nee.
Beleg?
Volgens mij ook niet.
Ik weet alleen nog dát ik iets nodig had. Iets belangrijks ook. Zo belangrijk dat ik speciaal mijn schoenen heb aangetrokken, naar de supermarkt ben gegaan en daar nu als een verdwaalde toerist met een winkelmandje in mijn hand sta.
Waar Linda nog zingt over het vergeten van nutteloze zaken, gaat het in mijn brein steeds vaker om belangrijke zaken.
Zoals mijn dochter die me vertelt hoe haar dag op school was nadat ik haar ernaar heb gevraagd.
Twintig minuten later stel ik haar diezelfde vraag.
Aan haar blik te zien, vraagt ze zich af of ze me niet meteen naar het bejaardenhuis moet afvoeren.
En ik geef haar geen ongelijk. Want hoe kun je iets vergeten wat iemand je kortgeleden nog heeft verteld?
Of het oudergesprek van mijn jongsten.
Shit.
Dat was vandaag!
Mijn brein heeft ongeveer een eeuw nodig voordat het kwartje valt. Tegen die tijd kan ik alweer een nieuwe afspraak maken.
“Meid, dan zet je het toch gewoon als alarm in je telefoon?” opperde mijn zusje.
Goed idee!
Een paar dagen later gaat het alarm af.
Mijn brein:
“Hoezo gaat dat ding nou weer af?!”
Inmiddels moet ik dus niet alleen een alarm instellen, maar in dat alarm ook vermelden waaróm het alarm afgaat.
14.30 UUR – OUDERGESPREK. SCHOOL. GA NU.
Voor de zekerheid zou ik er bijna mijn eigen naam nog bij zetten.
SHELLY. DIT ALARM IS VOOR JOU.
Ik kan er nu om lachen, maar tot kortgeleden dacht ik serieus dat ik aan het dementeren was.
De slapeloosheid hielp natuurlijk ook niet mee. De vergeetachtigheid werd steeds erger en op een gegeven moment echt alarmerend.
Op een dag stapte ik vol goede moed in de auto. Ik checkte of ik alles bij me had en telde voor de zekerheid ook nog even de kinderen.
“Ja, gelukkig. Drie.”
Iedereen in de gordels en we vertrokken naar onze bestemming.
Toen ik het stoplicht dichterbij zag komen waar ik moest kiezen tussen linksaf of rechtsaf, ontstond er ineens mist in mijn hoofd.
Waar gingen we ook alweer naartoe?
Ik was het glad vergeten.
Niet even kwijt.
Gewoon weg.
En dat was het moment waarop het niet meer grappig was.
Nee, het was eng.
Want hoezo kan ik me niet meer herinneren waar ik naartoe zou gaan?
Vergeten wat ik in de supermarkt kwam doen? Oké.
Vergeten dat ik een verjaardagsfeestje had? Geen probleem. Ik vind thuis zijn met mijn gezin toch gezelliger.
Even niet meer op woorden kunnen komen? Daar had ik inmiddels ook vrede mee.
Banaan kun je tenslotte altijd nog omschrijven als:
“Dat eetbare ding, weet je wel? Lang, lekker en krom.”
Banaan.
Maar in een auto zitten met drie kinderen en niet meer weten waar je naartoe onderweg bent?
Dat was next level brain fog.
Ik besloot die dag terug naar huis te rijden en de huisarts te bellen voor een afspraak.
De huisarts hoorde mijn verhaal aan, glimlachte en zei:
“Dit klinkt inderdaad als de overgang.”
Inderdaad??
Oh, daar kom je nú mee.
Nadat ik meerdere keren naar huis ben gestuurd met een recept voor paracetamol en de diagnose stress.
Moet ik eerst mijn brein verliezen én mijn leeftijd benoemen voordat iemand bedenkt dat mijn hormonen misschien ook iets met dit hele circus te maken hebben?
Tuurlijk was ik opgelucht. Er was in ieder geval een mogelijke verklaring voor die steeds erger wordende vergeetachtigheid.
Maar tegelijkertijd was ik ook geïrriteerd.
Want zou het niet fijn zijn als bij vrouwen die eind dertig, begin veertig met allerlei vage klachten bij de huisarts komen, de overgang óók eens ter sprake komt?
Niet omdat alles meteen de overgang hoeft te zijn. Er kunnen natuurlijk genoeg andere oorzaken zijn. Maar gewoon als mogelijkheid.
Het had mij in ieder geval een hoop zorgen gescheeld.
Gelukkig gaat het nu steeds beter. Mijn lichaam raakt gewend aan de pre-Sara-fase en mijn geheugen lijkt langzamerhand zijn weg terug naar mijn brein te vinden.
Zo worden we ooit weer, hopelijk, één gemoedelijk geheel.
Tot die tijd zet ik voor de zekerheid alles nog maar in mijn telefoon.
Met alarm.
En uitleg.
SHELLY. DIT ALARM IS VOOR JOU.
2
Herkenbaar jouw verhalen en ook deze over vergeetachtigheid. Ik lees ze graag omdat weinig vrouwen en nog minder zwarte vrouwen dit delen. Ik voel me vaak alleen voel. Ik ben wel ziek door de overgang. Ik functioneer niet goed. Kan je misschien ook een keer schrijven hoe jij je beter bent gaan voelen?
Hi Latisha, dankjewel voor het lezen van mijn verhalen! Ik snap precies hoe je je voelt. Het voelt ook vaak alsof je alleen bent, omdat het een onderwerp is waar niet vaak over gesproken wordt. Partners en de rest van de omgeving snappen daardoor ook niet waar je doorheen gaat. Ik ben zelf ook nieuw in de wereld van perimenopauze en ben hierin mijn weg aan het vinden. Ik deel graag mijn ervaringen omdat ik er ook graag meer over had willen weten. Ik zal een keer schrijven over wat mij tot nu toe helpt. Uiteraard is dat voor iedereen anders maar wellicht helpt het jou in je zoektocht naar verlichting.